Charakteryzacja pośmiertna to zespół specjalistycznych czynności tanatokosmetycznych i tanatoiniekcyjnych i rekonstrukcyjnych, których celem jest przywrócenie możliwie naturalnego, zgodnego z wizerunkiem za życia wyglądu osoby zmarłej, z uwzględnieniem anatomii twarzy, fizjologii zmian pośmiertnych w kontekście wystawienia publicznego ciała do ostatniego pożegnania.
1. Cel nadrzędny
- odtworzenie indywidualnych cech morfologicznych twarzy,
- neutralizacja widocznych skutków zmian pośmiertnych,
- zapewnienie estetycznego i godnego obrazu osoby zmarłej,
- wsparcie procesu żałoby poprzez umożliwienie bezpiecznego kontaktu wizualnego.
2. Zakres oddziaływań
A. Stabilizacja i przygotowanie tkanek
- iniekcja antyseptyczna tkankowa lub naczyniowa,
- wyrównanie napięcia mięśniowego,
- korekta zapadnięć i deformacji,
- zabezpieczenie otworów naturalnych.
B. Modelowanie rysów twarzy
- przywrócenie symetrii,
- rekonstrukcja drobnych ubytków,
- wypełnienia podskórne lub naczyniowe w przypadku utraty objętości,
- korekta urazów.
C. Korekta kolorystyczna
- maskowanie przebarwień techniką FUNER COVER,
- przywrócenie naturalnej tonacji skóry,
- optyczne modelowanie światłocieniem.
D. Elementy estetyczne
- stylizacja włosów,
- pielęgnacja zarostu,
- dobór garderoby zgodny z preferencjami rodziny.
3. Aspekt interdyscyplinarny
Charakteryzacja pośmiertna łączy:
- anatomię topograficzną twarzy,
- chemię preparatów tanatologicznych,
- techniki tanatokosmetologiczne,
- podstawy psychologii żałoby.
Nie jest to proces „upiększania”, lecz rekonstrukcja tożsamości wizualnej, której nadrzędnym celem jest przywrócenie rozpoznawalności i spokoju duchowego rodzin w trakcie „Ostatniego Pożegnania”.
